pawadee's profilepudzyPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
pudzySeptember 04 Long..long journey... หวัดดี...วันที่ป่วย.....
 วันนี้ตื่นมาตอนตี 3 ด้วยการเข้าห้องน้ำมิได้หยุด เฮ้อ.....เพิ่งจารู้ว่าฤทธิ์ในการทานน้ำพริกตอนเที่ยงคืนนี่รุนเเรงขนาด...
เลย..มีเวลาอีกครั้ง ที่จะเข้ามาทำอะไรเพื่อเพิ่มเติมในนี้บ้าง ตอนนี้เหมือนชีวิตที่ผ่านมาเดินทางมานานจนมาหยุดๆอยู่ตรงที่หนึ่ง...
ที่สามารถมองเห็นระยะทางต่อไปจากนี้ได้ โดยไม่มืดบอดเหมือนอย่างที่เคยรู้สึก รู้...ว่าตอนนี้เจอกับอะไร ชีวิตต้องการอะไร......
...และชีวิต ทำเพื่อใคร...ไม่ว่าต่อไปจะเจอกับอะไร บอกได้เลยว่าไม่เสียใจในการตัดสินใจอย่างนี้ ครอบครัวคือสิ่งที่สำคัญมากสำหรับ
ชีวิตของเราตอนนี้ ทำทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวเราดีขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น...ไม่ได้มองที่ตัวเองเป็นหลักเหมือนอย่างที่ผ่านมา ได้ทำงาน
ซึ่งหลายคนไม่เข้าใจว่า...มันเป็นอะไร...บ้าปล่าว...แต่ก็ใช่ว่าเค้าจะมาเข้าใจในทุกๆอย่าง ก็ได้แต่คิดว่า หากหวังดี เข้าใจ คงจะมาไถ่ถาม
กันมากกว่าที่จะเอาไปคิดกันเอาเอง.... แต่ก็นั่นหล่ะ หลายปัจจัย... เรายังคงเป็นเรา เอาเป็นว่าก้อ ตั้งใจอะไรไว้ตอนนี้ได้อย่างที่ตั้งใจแล้ว
ได้ทำงานที่แบงค์กรุงเทพ กะหม่ามี๊ เป็นที่เรียบร้อย เป็นเวลาเดือนนึงละ...มาดูกันต่อไปว่าเป็นยังงัย ไม่ลืมคำพูดที่เหมือนดูถูก และไม่เข้าใจ
ของหลายๆคน และเราจะพิสูจน์ให้เห็น โดยไม่พูดอะไรต่อจากนี้สักคำ....
May 05 Always....Sunset @ Rajdamnoendear...
ไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปถึงครึ่งปีเเล้ว.. 6 เดือนกับการใช้ชีวิตบางส่วน share กับที่ muic ...เหมือนไม่เปลี่ยน แต่มีอะไรมากมายในความคิดที่เปลี่ยนไป อย่างน้อยเวลากลับบ้านอยากที่ฟังพ่อกับแม่ อยากใช้ชีวิตกับเค้าให้มากขึ้น อาจเพราะที่ทำงานพูดอะไรกับคนอื่นมาก เลยอยากที่จะกลับมาฟังคนที่เรารักมากๆก็เป็นได้
การพยายามที่จะเรียนรู้เป็นสิ่งสำคัญ และเราก็ไม่ใช่คนแบบที่จะยอมแพ้ต่ออะไรง่ายๆ ทำให้เราเดินต่อมาเรื่อยๆ ตามทาง ในขณะเดินทาง บางช่วงตั้งคำถามกับตัวเองมากมายเป็นคำถามที่ยังคงไม่อยากจะตอบ เพราะถ้าเราเกิดหาคำตอบได้ นั่นย่อมหมายถึง การตัดสินใจทำอะไรลงไปโดยอาจไม่ได้ลังเลต่ออะไรอีกก็ได้ ตามนิสัยของเราหากมั่นใจเเล้ว..จะทำ ทำแล้วจะไม่กลับมาคิดอะไรอีก
ตอนนี้ไม่ได้เรียกร้องให้ใครมาเข้าใจ ไม่ได้คาดหวัง ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ แต่ก่อนถ้าใครเข้าใจเราผิด คิดว่าเราเป็นอย่างนี้นะ เป็นอย่างนั้นหล่ะ เราจะเดือดร้อนใจ วุ่นวายใจ และพยายามอธิบาย ตอนนี้ ไม่แล้ว เพราะคิดว่าคนเราทุกคนมีปัญญา สามารถตัดสินใจเองได้ โดยไม่ต้องให้ใครมานำทาง มาบอก ลองผิด ลองถูก ด้วยตัวเองดีกว่า เพราะจะเข้าใจได้มากกว่า ความคิดคนเป็นสิ่งบังคับไม่ได้ แต่ความคิดเราสำคัญกว่า ที่สำคัญที่สุดที่ดีใจในตอนนี้ คือ เรารู้ว่า เราคิดอย่างไร มีที่ยืนที่อบอุ่นตรงไหน และใครที่อยู่ข้างๆเรา... September 16 i've got it !!! hahaha... ในที่สุดความหวังเเละความตั้งใจก้อมาถึงจุดสิ้นสุดได้จุดนึง
เราได้ทำงานอย่างที่ตั้งใจและคาดหวังไว้เเล้ว เฮ้อ.........
ขอถอนหายใจยาวๆ เพื่อจะได้ผ่อนคลาย เเต่ถึงที่สุดเเล้ว
ยังคงต้องเเก้ปัญหากันทีละเปราะต่อไป เเต่มาถึงตรงนี้สามารถ
ที่จะช่วยแม่ได้บ้างก้อโอเคเเล้ว มะได้ต้องการอะไรที่มันมากกว่านี้
ให้ทุกอย่างมัน balance กันอย่างดีที่สุด เนาะ September 06 live for lifedear all,
ความรู้สึกตอนนี้ อืมม์ พูดลำบากจริงๆ เหมือนกะอยู่ท่ามกลาง
ทะเลทราย มองไปที่ไหนก้อยังไม่เห็นทางออกอยู่ดี ทางที่ดี
ที่พอทำได้ ก้อคงต้องเเวะทานน้ำตามที่พักที่มี เพื่อประทังชีวิต
เอาไว้ในวันรุ่งขึ้น และต่อๆไป
life will find the way งัยหล่ะ September 05 notebookto all my dear,
เรารู้ว่าช่วงชีวิตของมนุษย์นั้นสั้นมากมาก เเม้ว่าบางคนจะคิดว่ามันยืนยาว เเต่เวลาผ่านไปทุกวัน ทุกวันอย่างรวดเร็ว ตลอดเวลา 20 กว่าปี เรารู้เเต่ในสิ่งที่เกี่ยวกับการเรียนมาโดยตลอด จนถึงตอนนี้ เริ่มที่จะเรียนรู้ นอกออกไปจากสิ่งที่คุ้นเคย รู้สึกหนักใจ และบางครั้งก้อร้องไห้ แต่ร้องไปแล้วจนมันไม่มีน้ำตา
ที่จะไหลออกมาอีก นั่นคือ สิ่งที่ดีที่สุดตอนนี้ เพราะตอนนี้ ถึงเเม้จะมีปัญหามากมายมารุมล้อม ไม่ใช่
เเค่เรื่องการเริ่มต้นชีวิตในการทำงานของเราเท่านั้น... เเต่มันยังหมายถึง การรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ตาม
มาด้วยภาวะที่เริ่มจะกดดัน ที่เข้ามาเเบบเราตั้งตัวไม่ทัน เอาหล่ะ ไม่ว่าจะยังงัยก็ตาม สิ่งที่ดีที่สุดตอน
นี้ที่เกิดขึ้น ท่ามกลางพายุที่ร้ายแรงก็คือ ชีวิต การดำรงอยู่ของความเป็นครอบครัวของเรา นั่นคือสิงที่
จะทำให้เรานั้นมองไปข้างหน้าต่อไป...เคยได้ยินประโยคคำถามนึงว่า " จะทำอย่างไรถ้าชีวิตเราอยู่ใน
ช่วงที่ย่ำแย่ที่สุด..เสียงที่ตามมาคือ จะทำอย่างไรหล่ะ ชีวิตมันก็จะต้องดำเนินต่อไป ต้องก้าวต่อไปน่ะ
สิ..." มันชัดเจน เห็นชัดมากเลยในมโนภาพของเราตอนนี้... September 04 Empire of the sun i need to send Japan a Big thank - you note.... for giving me the inspiration to learn more about the secret of your ancient history moreover i hope to spend my whole life at Japan if i'm still alone. |
|
|||||
|
|
